Main content blocks
About me
Dr hab. Aleksandra Wereszka – projektantka ubioru, artystka i pedagog.
Od 1999 roku związana z przemysłem odzieżowym. jako projektantka ubioru. Od 2010 roku zawodowo związana z Instytutem Architektury Tekstyliów Politechniki Łódzkiej. W 2014 roku uzyskała stopień doktora sztuki w dziedzinie sztuk plastycznych, w dyscyplinie sztuki projektowe. W 2024 roku uzyskała stopień doktora habilitowanego sztuki w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki.
Na Politechnice Łódzkiej prowadzi zajęcia z zakresu projektowania ubioru oraz przedmiotów artystycznych. Pełni funkcje kuratora wystaw, pokazów mody oraz koordynatora wydarzeń artystycznych.
Jako wykładowczyni Politechniki Łódzkiej dr hab. Aleksandra Wereszka uczestniczy w kształtowaniu nowoczesnego modelu edukacji artystycznej i projektowej. W swojej pracy dydaktycznej akcentuje rozwój świadomości technologicznej, interdyscyplinarność oraz odpowiedzialność ekologiczną młodego pokolenia projektantów. Inicjuje i koordynuje projekty artystyczno‑dydaktyczne łączące środowisko akademickie z przemysłem i praktyką zawodową, traktując ekologię nie jako chwilowy trend, lecz jako fundamentalną postawę współczesnego designu. Jest autorem projektów współpracy artystyczno- edukacyjnych z firmami odzieżowymi. Pełni funkcję Pełnomocnika Dziekana ds. Praktyk oraz jest członkiem Rady Kierunku Wzornictwo na Wydziale Włókiennictwa i Wzornictwa Politechniki Łódzkiej.
--------------
Twórczość dr hab. Aleksandry Wereszki wyrasta z dialogu pomiędzy ciałem, materią i technologią. Jej prace - balansujące na granicy designu i sztuki – eksplorują formę i strukturę ubioru jako przestrzeń doświadczeń w kontakcie z ciałem człowieka. Artystka łączy tradycyjne rzemiosło z nowoczesnymi procesami wytwarzania, tworząc formy, w których konstrukcja i grafika przenikają się, budując nową jakość użytkową.
W swoich projektach podejmuje refleksję nad odpowiedzialnością ekologiczną i rolą projektanta w świecie nadprodukcji. Sięga po techniki rękodzielnicze i lokalne dziedzictwo, traktując je jako narzędzia budowania świadomego, zrównoważonego designu. Jej prace stają się zapisem relacji między tradycją a współczesnością, intuicją a technologią – opowieścią o ubraniu jako nośniku znaczeń, a nie tylko przedmiocie użytkowym.
